Ούτε καραγκιόζηδες, ούτε φασουλήδες

Ούτε καραγκιόζηδες, ούτε φασουλήδες

Ούτε καραγκιόζηδες, ούτε φασουλήδες 400 300 Esoptron Insider

Αυτό είναι το χωριό μου με τους λιγοστούς κατοίκους πια, που ασχολούνται με τη γεωργία. Έχουν μεγάλες οικογένειες, με πολλά παιδιά και ζουν φτωχικά, χωρίς να τους λείπει το ψωμί και τα καλολαδωμένα χόρτα. Αναφερόμαστε στην εποχή μετά τη γερμανική κατοχή. Η φτώχεια έτρεχε από τα μπατζάκια μας. Όταν είχαμε το ψωμί και το καλολαδωμένο φαγητό ήμασταν ευτυχισμένοι. Το χωριό έχει τέσσερις εκκλησίες και είχε και έξι καφενεία, το μεγαλύτερο ήταν του Κριάρη. Είχε ραδιόφωνο από το οποίο ακούγαμε τις ειδήσεις. Μόλις τέλειωναν οι ειδήσεις το έκλειναν για οικονομία στην μπαταρία. Στο καφενείο αυτό έστηναν το μπερντέ τους οι περιφερόμενοι καραγκιοζοπαίχτες, που είχε μεγάλο χώρο και χωρούσε πολλούς πελάτες-θεατές. Τα καθίσματά του ήταν λίγα κι έτσι όσοι ήθελαν να δουν τον καραγκιόζη, εκτός από το εισιτήριο κρατούσαν μαζί και την καρέκλα τους. Για να ειδοποιηθούν όλοι οι χωριανοί για την επίσκεψη του καραγκιόζη, οι καραγκιοζοπαίχτες χρησιμοποιούσαν τα παιδιά κι έκαναν τη διαφήμιση. Έδιδαν ένα καμπανάκι στα παιδιά που σχημάτιζαν μια μεγάλη παρέα, γυρνούσαν όλο το χωριό παίζοντας το καμπανάκι και φώναζαν στην διαπασών: «Απόψε θα παίξομε καραγκιόζη στου Κριάρη το καφενείο. Το εισιτήριο είναι μια δραχμή. Το έργο είναι ο Μέγας Αλέξανδρος και το θηρίο». Η αμοιβή των παιδιών ήταν η δωρεάν παρακολούθηση της παράστασης.

Όταν πήγαν τα παιδιά να παραδώσουν το καμπανάκι και να εξασφαλίσουν την ισχύ της συμφωνίας, δηλαδή ότι
θα παρακολουθήσουν την παράσταση δωρεάν, ο θιασάρχης τους είπε πως πρέπει να κάμουν ακόμα τον γύρο του
χωριού πολλές φορές και να λένε για το κουκλοθέατρο. Υποχρεώθηκαν έτσι τα παιδιά και γύριζαν πάλι σε όλες τις συνοικίες του χωριού και φώναζαν: «Απόψε θα παίξομε κουκλοθέατρο στου Κριάρη το καφενείο. Το εισιτήριο είναι μια δραχμή και το έργο είναι: ο Φασουλής φούρναρης». Ήταν η πρώτη φορά που πήγε κουκλοθέατρο στο χωριό και το καφενείο γέμισε φίσκα. Πήγαν και τα παιδιά που διαλάλησαν το κουκλοθέατρο για να μπουν χωρίς εισιτήριο, αλλά ο θιασάρχης δεν τήρησε την υπόσχεσή του. Δεν κράτησε το λόγο του και δεν τα έβαλε μέσα, διότι δεν είχε χώρο. Τους υποσχέθηκε πως θα τα έβαζε μέσα την επομένη ημέρα.

 

 

 

Τα παιδιά έφυγαν στενοχωρημένα, ένιωσαν ταπεινωμένα και εξαπατημένα. Την άλλη μέρα το απόγευμα ο θιασάρχης φώναξε τα παιδιά να διαλαλήσουν το νέο έργο, όπου ο Φασουλής θα ήταν μάγειρος. Τα παιδιά πήραν το καμπανάκι και γύριζαν όλο το χωριό μέχρι αργά το βράδυ. Εκδικήθηκαν τον θιασάρχη που δεν τήρησε την υπόσχεσή του, φωνάζοντας: «Απόψε δεν θα παίξομε καραγκιόζη, διότι δεν είμαστε καραγκιόζηδες. Απόψε δεν θα παίξομε ούτε κουκλοθέατρο, διότι δεν είμαστε φασουλήδες. Δεν είμαστε καραγκιόζηδες, ούτε φασουλήδες».

Η παράσταση του Φασουλή το δεύτερο βράδυ δεν έγινε, διότι κανένας δεν πήγε στο Καφενείο του Κριάρη, αφού δεν θα έπαιζε ούτε ο Καραγκιόζης, ούτε ο Φασουλής. Ο θιασάρχης έφυγε τη νύχτα χωρίς να τον δει κανένας.
Εγώ ήμουν εκεί, αλλά δεν τον είδα κι ούτε τον θυμήθηκα από τότε. Θα απορούσα που τον θυμήθηκα τώρα, αλλά
μου τον θύμισε ένας πολύ σοβαρός λόγος. Μου τον ανάδειξαν από το χρονοντούλαπο της μνήμης παρόμοιες καταστάσεις, που συμβαίνουν τώρα την προεκλογική περίοδο που διανύομε. Για να δούμε. Οψόμεθα, διότι οι Έλληνες δεν είναι ούτε καραγκιόζηδες, ούτε φασουλήδες.

Ονοματεπώνυμο *

Το Email σου *

Το μήνυμά σου

Συμφωνώ με τους Όρους Χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου

Ονοματεπώνυμο *

Το Email σου *

Το μήνυμά σου

Συμφωνώ με τους Όρους Χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου