Τρίτο Μάτι

Αποδομώντας το Φαινόμενο της Συνείδησης

Αποδομώντας το Φαινόμενο της Συνείδησης 744 389 Esoptron Insider

Γιατί σκεπτόμαστε; Γιατί ότι αναπαριστούμε νοερά, από μια εικόνα έως μια φαντασίωση, δεν μπορούμε ούτε
να το αγγίξουμε, ούτε να αισθανθούμε την ύπαρξή του όπως αισθανόμαστε τις υποστάσεις των υλικών αντικειμένων από τα οποία περιβαλλόμαστε, όπως αντιλαμβανόμαστε τα πρόσωπα και τις καταστάσεις γύρω μας, στον πραγματικό κόσμο στον οποίο ζούμε; Αναρίθμητες δοξασίες, μελέτες, υποθέσεις, θεωρίες και επιστημονικοί κλάδοι
έχουν αναδυθεί μέσα στους αιώνες της ανθρώπινης ιστορίας, όλα ως απόπειρες να ερμηνευθεί, αλλά και να αναπαραχθεί τεχνητά, το φαινόμενο που καλείται ως «συνείδηση». Τι είναι όμως η συνείδηση;

Η πολυπλοκότητα του εγκεφάλου επιβάλει να προσεγγίσουμε με συστημικό τρόπο αυτές τις ιδιότητές του (όπως οι παραπάνω λειτουργίες), διότι από την πολυπλοκότητα αυτή αναδύεται ένα πολυεπίπεδο Λογισμικό Κύκλωμα.
Αυτό δεν μπορεί να αποκληθεί απλοϊκά με μια τόσο αφηρημένη έννοια όπως η «συνείδηση», καθώς η κάθε συνιστώσα του αναλύεται σε πολλαπλές ετερογενείς τέτοιες συνιστώσες και η ίδια η αυτοσυνείδηση, η αίσθηση που έχουμε της ενότητας του εαυτού μας, αποτελεί κι αυτή μια παράμετρο/συνιστώσα ενός ευρύτερου κυκλώματος που αναδύεται από δυναμικά «υλισμικά» κυκλώματα των νευρώνων και των συνάψεων.

Από τα αρχαιότατα χρόνια γινόταν διαχωρισμός του υλικού σώματος από την άυλη και ανεπαίσθητη συνείδηση, ένας διαχωρισμός που οδήγησε στην εγκαθίδρυση του φιλοσοφικού ρεύματος του Δυισμού, ο οποίος εξακολουθεί να απαντάται σε πολλούς ανθρώπους ως άποψη, ακόμα και σήμερα. Η Δυιστική Αντίληψη περί της διαχωρισμένης φύσης της ύλης και του νου, ως δυο εντελώς ξεχωριστές οντότητες, ενώ εκφράστηκε στην πληρότητά του από
τον αρχέγονο ανιμισμό των πρωτόγονων εποχών και ανεδείχθη στην Αίγυπτο, την Ελλάδα και τη Ρώμη, μέσω της πληθώρας των σχολών φιλοσοφικής σκέψης που εμφανίστηκαν, τεκμηριώθηκε επίσημα τον 17ο αιώνα από τον Γάλλο Φιλόσοφο, Ρενέ Ντεκάρτ ή Καρτέσιο.

 

Έρευνες του πεδίου της Συστημικής Νευροεπιστήμης, έχουν αποκαλύψει το ρόλο των νευρωνικών ταλαντώσεων, δηλαδή των ηλεκτρικών ρυθμογενετικών δυναμικών που παράγονται από νευρωνικά κυκλώματα, τα οποία δεν εντοπίζονται σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου, αλλά βρίσκονται διάσπαρτα σε ολόκληρο τον εγκέφαλο και επικοινωνούν μεταξύ του ως ένα ενιαίο ρυθμογενετικό υπερδίκτυο νευρωνικών ηλεκτρικών ταλαντώσεων.
Το ενιαίο ρυθμογενετικό υπερδίκτυο αυτό μαζί με τις συχνότητες των ταλαντώσεων που γεννά, καλείται «ταλάντωμα» και μάλλον σε αυτό εντοπίζεται η γένεση του Λογισμικού Κυκλώματος που καλείται
αυθαίρετα και αφηρημένα ως «συνείδηση». Στη ουσία, αυτό που ονομάζουμε συνείδηση, είναι μια από τις πολλές παραμέτρους ομοιοστατικής ανάδρασης των κόμβων αυτού του Λογισμικού Κυκλώματος.

Ο εμφύλιος της Λιβύης και η απειλούμενη αρχαία κληρονομιά της Κυρηναϊκής

Ο εμφύλιος της Λιβύης και η απειλούμενη αρχαία κληρονομιά της Κυρηναϊκής 300 204 Esoptron Insider

H Λιβύη απασχολεί τους τελευταίους μήνες ξανά την επικαιρότητα, από τη στιγμή που ο στρατός του στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ ξεκίνησε -στις αρχές Απριλίου- την επίθεση για να καταλάβει την πρωτεύουσα Τρίπολη. Εδώ και οκτώ χρόνια η ιδιαίτερη αυτή βορειοαφρικανική χώρα έχει βυθιστεί στο χάος, μετά την ανατροπή, εν μέσω της Αραβικής Άνοιξης, του καθεστώτος Καντάφι. Οι αντίπαλοι σήμερα είναι ο Λιβυκός Εθνικός Στρατός (ΛΕΣ)
και οι ισοδύναμες σχεδόν φιλοκυβερνητικές δυνάμεις του Κογκρέσου της Τρίπολης. Ο Αρνώ Νελαλάντ, ειδικός αναλυτής αμυντικών θεμάτων για τη Λιβύη, εξηγεί ότι «Ο ΛΕΣ μετρά 25.000 άνδρες: 7.000 τακτικούς και 18.000 μέλη παραστρατιωτικών οργανώσεων. Ο φιλοκυβερνητικός στρατός μπορεί να βασίζεται στα 18.000 μέλη 200 παραστρατιωτικών οργανώσεων της Μιζουράτα, στη δύναμη Ράντα (1.500 μαχητές), στην ταξιαρχία Ναουάσι (1.800 μαχητές) και την προεδρική φρουρά (800 άνδρες)». Επίσης και οι δύο πλευρές διαθέτουν περίπου
15 αεροπλάνα και λίγα ελικόπτερα.

Το σύγχρονο όνομα της Λιβύης προέρχεται από την αρχαιοελληνική ονομασία για τη βορειοδυτική Αφρική. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη χώρα στην Αφρική, η οποία συνορεύει με Αίγυπτο, Σουδάν, Τσαντ, Νίγηρα, Αλγερία, Τυνησία και με τη Μεσόγειο. Αυτή η τεράστια χώρα, η οποία σήμερα κατοικείται από 6 εκατομμύρια άτομα μόνο, διαθέτει μια πολύπλοκη και διακεκριμένη ιστορία. Από τη Λιβύη καταγόταν ένας Ρωμαίος αυτοκράτορας, ο Σεπτίμιος Σεβήρος (διοίκησε από 193-211 μ.Χ.), ο οποίος απόκτησε την εξουσία με ένα καλά οργανωμένο στρατιωτικό πραξικόπημα, υπέκυψε όμως, μετά από 18 χρόνια, στο υγρό κλίμα του York (Βρετανία). Ο Σεβήρος διακόσμησε τη γενέτειρά του Λέπτιδα -που σήμερα αποκαλείται Μάγκνα (Μεγάλη)- με ένα μεγαλειώδες συγκρότημα δημοσίων κτιρίων διακοσμημένων με ελληνικό μάρμαρο. Η Μεγάλη Λέπτις, που ανασκάφηκε και αποκαταστάθηκε κατά τον 20ο αιώνα, είναι το πιο εντυπωσιακό αστικό σύμπλεγμα που σώζεται από τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

 

Η Κυρηναϊκή δέχτηκε μεγάλο κύμα αποικισμού από του αρχαίους Έλληνες, αφ’ ότου άποικοι από τη Σαντορίνη (Θηραίοι), το 631 π.Χ. ίδρυσαν την Κυρήνη και μέσα σε διάστημα διακοσίων ετών άλλες τέσσερις σημαντικές πόλεις στην περιοχή. Ο λόγος για τη Βάρκη (σημερινή Al Marj), τις Ευεσπερίδες (ή Ευσπερίδες), που αργότερα ονομάστηκε Βερενίκη (σημερινή Βεγγάζη), κοντά στον Κόλπο της Σύρτης (Μεγάλη Σύρτη) όπου, σύμφωνα με τους αρχαίους ποιητές, βρισκόταν ο Κήπος των εσπερίδων, την Ταύχειρα (αργότερα Αρσινόη, σημερινή Τόκρα) και την Απολλωνία (Susah), το επίνειο της Κυρήνης. Αυτές είναι οι πέντε μεγάλες ελληνικές πόλεις στα ανατολικά της Λιβύης που
ήταν γνωστές ως Πεντάπολις, γύρω από το λεγόμενο Πράσινο Βουνό (Bebel Akhbar). Νοτιότερα υπήρχε και το Μαντείο του Φαραώ, κοντά στην Όαση Σίβα. Για να ακριβολογούμε, οι αποικίες αυτές δεν ήταν απλώς ελληνικές, αλλά δωρικές.

Τον 4ο αιώνα π.Χ. ιδρύθηκε η φιλοσοφική σχολή της Κυρήνης από τον Αρίστιππο, μαθητή του Σωκράτη, για να εξελιχθεί τελικά, στις αρχές του 3ου π.Χ. αιώνα, σε τρεις κλάδους με επικεφαλής τον Αννίκερι, τον Ηγησία και τον Θεόδωρο. Βάση της κυρηναϊκής φιλοσοφίας ήταν η ανατροπή του σωκρατικού ηθικού ιδεώδους και η ταύτιση του «αγαθού» με την ηδονή. Η κυρηναϊκή εκδοχή του ευδαιμονισμού ήταν η πιο ακραία και η πιο ακριβής από  όσες δημιούργησε ποτέ η αρχαία σκέψη. Η διαφορά του με τον επικούρειο ηδονισμό αφορούσε κυρίως την «κατάσταση
αταραξίας» που διακήρυτταν οι επικούρειοι και την οποία οι κυρηναϊκοί απέρριπταν. Η ηδονή -και κατά συνέπεια το αγαθόείναι, αντίθετα, για τους κυρηναϊκούς μια «ομαλή και λεία κίνησις» των αισθήσεών μας, που γίνεται αντιληπτή θετικά και συνειδητά από την ψυχή μας, η οποία έχει αξία μόνο τη στιγμή που γίνεται αντιληπτή. Δεν υπάρχουν λοιπόν ηδονές ούτε της ανάμνησης, ούτε της προσμονής, αλλά ηδονές παρούσες, τις οποίες ζούμε και
απολαμβάνουμε κάθε στιγμή. Συνεπώς και στο πεδίο της θεωρίας της γνώσης, οι κυρηναϊκοί υποστήριζαν με απόλυτη συνέπεια μια αυστηρή αισθησιαρχία.

 

Ούτε καραγκιόζηδες, ούτε φασουλήδες

Ούτε καραγκιόζηδες, ούτε φασουλήδες 400 300 Esoptron Insider

Αυτό είναι το χωριό μου με τους λιγοστούς κατοίκους πια, που ασχολούνται με τη γεωργία. Έχουν μεγάλες οικογένειες, με πολλά παιδιά και ζουν φτωχικά, χωρίς να τους λείπει το ψωμί και τα καλολαδωμένα χόρτα. Αναφερόμαστε στην εποχή μετά τη γερμανική κατοχή. Η φτώχεια έτρεχε από τα μπατζάκια μας. Όταν είχαμε το ψωμί και το καλολαδωμένο φαγητό ήμασταν ευτυχισμένοι. Το χωριό έχει τέσσερις εκκλησίες και είχε και έξι καφενεία, το μεγαλύτερο ήταν του Κριάρη. Είχε ραδιόφωνο από το οποίο ακούγαμε τις ειδήσεις. Μόλις τέλειωναν οι ειδήσεις το έκλειναν για οικονομία στην μπαταρία. Στο καφενείο αυτό έστηναν το μπερντέ τους οι περιφερόμενοι καραγκιοζοπαίχτες, που είχε μεγάλο χώρο και χωρούσε πολλούς πελάτες-θεατές. Τα καθίσματά του ήταν λίγα κι έτσι όσοι ήθελαν να δουν τον καραγκιόζη, εκτός από το εισιτήριο κρατούσαν μαζί και την καρέκλα τους. Για να ειδοποιηθούν όλοι οι χωριανοί για την επίσκεψη του καραγκιόζη, οι καραγκιοζοπαίχτες χρησιμοποιούσαν τα παιδιά κι έκαναν τη διαφήμιση. Έδιδαν ένα καμπανάκι στα παιδιά που σχημάτιζαν μια μεγάλη παρέα, γυρνούσαν όλο το χωριό παίζοντας το καμπανάκι και φώναζαν στην διαπασών: «Απόψε θα παίξομε καραγκιόζη στου Κριάρη το καφενείο. Το εισιτήριο είναι μια δραχμή. Το έργο είναι ο Μέγας Αλέξανδρος και το θηρίο». Η αμοιβή των παιδιών ήταν η δωρεάν παρακολούθηση της παράστασης.

Όταν πήγαν τα παιδιά να παραδώσουν το καμπανάκι και να εξασφαλίσουν την ισχύ της συμφωνίας, δηλαδή ότι
θα παρακολουθήσουν την παράσταση δωρεάν, ο θιασάρχης τους είπε πως πρέπει να κάμουν ακόμα τον γύρο του
χωριού πολλές φορές και να λένε για το κουκλοθέατρο. Υποχρεώθηκαν έτσι τα παιδιά και γύριζαν πάλι σε όλες τις συνοικίες του χωριού και φώναζαν: «Απόψε θα παίξομε κουκλοθέατρο στου Κριάρη το καφενείο. Το εισιτήριο είναι μια δραχμή και το έργο είναι: ο Φασουλής φούρναρης». Ήταν η πρώτη φορά που πήγε κουκλοθέατρο στο χωριό και το καφενείο γέμισε φίσκα. Πήγαν και τα παιδιά που διαλάλησαν το κουκλοθέατρο για να μπουν χωρίς εισιτήριο, αλλά ο θιασάρχης δεν τήρησε την υπόσχεσή του. Δεν κράτησε το λόγο του και δεν τα έβαλε μέσα, διότι δεν είχε χώρο. Τους υποσχέθηκε πως θα τα έβαζε μέσα την επομένη ημέρα.

 

 

 

Τα παιδιά έφυγαν στενοχωρημένα, ένιωσαν ταπεινωμένα και εξαπατημένα. Την άλλη μέρα το απόγευμα ο θιασάρχης φώναξε τα παιδιά να διαλαλήσουν το νέο έργο, όπου ο Φασουλής θα ήταν μάγειρος. Τα παιδιά πήραν το καμπανάκι και γύριζαν όλο το χωριό μέχρι αργά το βράδυ. Εκδικήθηκαν τον θιασάρχη που δεν τήρησε την υπόσχεσή του, φωνάζοντας: «Απόψε δεν θα παίξομε καραγκιόζη, διότι δεν είμαστε καραγκιόζηδες. Απόψε δεν θα παίξομε ούτε κουκλοθέατρο, διότι δεν είμαστε φασουλήδες. Δεν είμαστε καραγκιόζηδες, ούτε φασουλήδες».

Η παράσταση του Φασουλή το δεύτερο βράδυ δεν έγινε, διότι κανένας δεν πήγε στο Καφενείο του Κριάρη, αφού δεν θα έπαιζε ούτε ο Καραγκιόζης, ούτε ο Φασουλής. Ο θιασάρχης έφυγε τη νύχτα χωρίς να τον δει κανένας.
Εγώ ήμουν εκεί, αλλά δεν τον είδα κι ούτε τον θυμήθηκα από τότε. Θα απορούσα που τον θυμήθηκα τώρα, αλλά
μου τον θύμισε ένας πολύ σοβαρός λόγος. Μου τον ανάδειξαν από το χρονοντούλαπο της μνήμης παρόμοιες καταστάσεις, που συμβαίνουν τώρα την προεκλογική περίοδο που διανύομε. Για να δούμε. Οψόμεθα, διότι οι Έλληνες δεν είναι ούτε καραγκιόζηδες, ούτε φασουλήδες.

Εγώ, ο εγκληματίας

Εγώ, ο εγκληματίας 990 557 Esoptron Insider

Παραγγέλνω λοιπόν μια ρώσικη σαλάτα και ένα ελληνικότατο κύριο πιάτο. Μοσχάρι στιφάδο. Μοσχομύριζε! Το κρέας ήταν λουκούμι, εισαγωγής βέβαια από τη Γερμανία. Τα κρεμμυδάκια μια γλύκα, εισαγωγής κι αυτά από την Ολλανδία. Έριξα αρκετό μαυροπίπερο Κεϋλάνης βέβαια κι έσφιξα και λίγο λεμόνι Αργεντινής. Δεν μπορούσα αυτό το φαγητό να το αφήσω ασυνόδευτο από ένα εξαιρετικό κρασί. Μια φιάλη γαλλικό κρασί ήταν το άριστο συμπλήρωμα. Ευχαριστήθηκε η ψυχή μου. Τέτοιο καλό φαγητό είχα καιρό να απολαύσω. Ζήτησα να έρθει ο σεφ να τον ευχαριστήσω και ήρθε, αλλά ήταν Κινέζος και δεν ήξερα πώς να τον ευχαριστήσω. Του έκανα μια μικρή υπόκλιση καθώς καθόμουνα, μου έκανε κι αυτός μερικές υποκλίσεις κι έφυγε για την κουζίνα του.

Μετά από το πλούσιο γεύμα μού μύρισε καφές. Παράγγειλα έναν ελληνικό καφέ γλυκύ βραστό με ολίγη. Ήρθε το καφεδάκι με τρεις μικρές φουσκάλες στις άκρες και μια μεγάλη στην μέση. Μού άρεσε οπτικά. Ήταν τέλειος.
Βραζιλιάνικος καφές βέβαια και η ζαχαρίτσα από Τσεχία μεριά. Πριν πιώ μια γουλιά, άναψα τσιγάρο, αμερικάνικο με μεγάλο φίλτρο. Απολάμβανα το καφεδάκι μου με το γλυκόσερτο τσιγάρο και μου ήρθε η επιθυμία να γράψω για την ομορφιά της απόλαυσης. Θυμήθηκα που παλιά στις μεγάλες μου πείνες είχα γράψει ένα στίχο. «Συνήθισα να γράφω χορτασμένος. Νηστικός δεν κατάφερα να γράψω πέραν από την λέξη πεινώ».

 

 

Ψέματα σας λέω κι εγώ τόση ώρα. Δεν πήγα στο «Διεθνές», δεν έφαγα και δεν ήπια. Θα μπορούσα όμως να το κάνω,
όπως το κάνουν τόσοι άλλοι. Κάνω άλλα πράγματα εγώ εξ ίσου κακά. Φορώ κινέζικα ρούχα, κινέζικα παπούτσια,
αγοράζω κινέζικα σκόρδα, πατάτες Αιγύπτου, κρεμμύδια Ολλανδίας, λεμόνια Αργεντινής, φακές του Περού, φασόλες Τουρκίας, ζάχαρη εισαγωγής, προζυμωμένο ψωμί Κίνας, αυτοκίνητο ιταλικό, καίω βενζίνα φυσικά εισαγόμενη…

Και πού είναι θα μου πείτε το κακό; Να σας το απαντήσω. Δεν είναι απλώς κακό, είναι ένα έγκλημα. Φορώντας τα κινέζικα κάνω άνεργους τους αγρότες που παράγουν το μπαμπάκι, τους εργάτες που γνέθουν τα νήματα, τους εργάτες που όμως υφαίνουν τα υφάσματα, τους σχεδιαστές των ρούχων, τους ράπτες που ράβουν τα ρούχα, τους πλασιέ που λανσάρουν τα ρούχα και κλείνω τα καταστήματα που τα πουλούν. Αγοράζοντας σκόρδα, κρεμμύδια, πατάτες, όσπρια εισαγωγής, κόβω τα χέρια των αγροτών. Η ύπαιθρος χώρα ερημώνει χέρσα, οι αγρότες δεν παράγουν και πεινούν μαζί μας, ενώ έπρεπε να μας θρέφει η παραγωγή τους. Αυτά τα εγκλήματα κάνω εγώ, δυστυχώς, μαζί με όλους τους άλλους Έλληνες.

Unfu*k yourself

Unfu*k yourself 619 553 Admin

Οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΣΟΠΤΡΟΝ παρουσιάζουν το Best Seller των New York Times, που θα σας δώσει τη δύναμη να ανακαλύψετε βαθιά μέσα σας οτιδήποτε επιθυμούσατε. Το Unf*k Yourself είναι το εγχειρίδιο για τους παραιτημένους και τους ηττημένους, ένα μανιφέστο που θα αλλάξει πραγματικά τη ζωή σας και θα απελευθερώσει το μεγαλείο σας.

Ο συγγραφέας Gary John Bishop είναι ένας από τους σημαντικότερους ειδικούς στον τομέα της προσωπικής ανάπτυξης. Η αστική φιλοσοφία του αντιπροσωπεύει ένα νέο κύμα ατομικής ενίσχυσης και ελέγχου της ζωής που έχει προσφέρει θαυμαστά αποτελέσματα στην ποιότητα και απόδοσης της ζωής πολλών ανθρώπων.

Μάθετε περισσότερα και αποκτήστε το βιβλίο, πατώντας ΕΔΩ

Ταξίδι στη συνείδηση

Ταξίδι στη συνείδηση 817 481 Admin

Η ΣΥΓΧΥΣΗ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ

Άρθρο της Δρ. Αθανασίας Στέφου στο ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ

Από το 1970, οι επιστήμες που μελετούν τον εγκέφαλο και η ψυχολογία έχουν ταχεία ανάπτυξη. Οι έρευνες για τη συνείδηση έχουν να καταδείξουν αξιόλογα πορίσματα. Μεγαλύτερο μειονέκτημα του ορισμού αυτού είναι ότι δεν αποκαλύπτει την ουσιαστική φύση της συνείδησης. Δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί η συνείδηση
είναι η συνείδηση.

Ο παραδοσιακός ορισμός ότι η συνείδηση είναι η «αντικειμενική εικόνα του πραγματικού κόσμου στην υποκειμενική εικόνα του ανθρώπινου εγκεφάλου», μας αφήνει ερωτήματα. Η «υποκειμενική εικόνα» δεν σημαίνει απαραίτητα συνειδητή, αλλά μπορεί να είναι ασυνείδητη ή υποσυνείδητη.

Διαβάστε όλο το άρθρο στο ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ, τεύχος 276 – Μάιος 2019 που κυκλοφορεί στα περίπτερα, τα καταστήματα τύπου και επιλεγμένα βιβλιοπωλεία στις 23/5/2019.

  • Γίνετε συνδρομητής στο ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ, πατώντας ΕΔΩ
  • Αγοράστε ένα τεύχος γνωριμίας, πατώντας ΕΔΩ

Η μάχη για την ψυχή της Ευρώπης

Η μάχη για την ψυχή της Ευρώπης 645 427 Admin

Oι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης βαδίζουν προς τις επόμενες Ευρωεκλογές μέσα στον απόηχο του Brexit και στα αποκαΐδια της Παναγίας των Παρισίων. Και τα δύο είναι σύμβολα μιας Ευρώπης που δεν έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό της και δεν μπορεί να προστατέψει τις αξίες του πολιτισμού της.

Σύμβολα της δομικής κρίσης μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης, «που δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στις ανάγκες προστασίας των λαών απέναντι στις μεγάλες ανακατατάξεις του σύγχρονου κόσμου» όπως ομολογεί και ο δόλιος Μακρόν στο σχετικό με τα Κίτρινα Γιλέκα και τις εκλογές διάγγελμά του.

Διαβάστε όλο το άρθρο του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη στο ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ, τεύχος 276 – Μάιος 2019 που κυκλοφορεί στα περίπτερα, τα καταστήματα τύπου και επιλεγμένα βιβλιοπωλεία στις 23/5/2019.

  • Γίνετε συνδρομητής στο ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ, πατώντας ΕΔΩ
  • Αγοράστε ένα τεύχος γνωριμίας, πατώντας ΕΔΩ
Ονοματεπώνυμο *

Το Email σου *

Το μήνυμά σου

Συμφωνώ με τους Όρους Χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου

Ονοματεπώνυμο *

Το Email σου *

Το μήνυμά σου

Συμφωνώ με τους Όρους Χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου